Schieten woorden te kort of blijft geen blad onbeschreven

als een veel te jonge jongen weg wordt gerukt uit het leven

ik weet niet wat te zeggen of zeg weer juist te veel

tussen al die drommen mensen waarmee ik liefde voor jou deel

Enkel die blikken in die ogen, maken mij hart zeer zwaar bewogen

een hand met ‘zeer gecondoleerd’ klinkt gelijk goed, maar ook verkeerd

Ik wil blijven, maar toch niet, ik kan het niet bevatten

blijf ik hier bij dit verdriet of pak ik de kuierlatten

Ik wentel nog eens rond, drink mijn tranen in mijn thee

ik vraag me af wat je voelde, want dat gevoel kreeg ik niet mee

Ik kijk naar waar je ligt, maar ik herken je niet meer, nee

de dood maakt je niet knapper, maar dat was al bekend

gelukkig was je levend wel een hele knappe vent

ambitieus, sociaal bewogen, oprecht, geen woord gelogen,

zag ik jou heel erg graag en nu die klomp in mijn maag

Ik ben er nog steeds niet achter, wat na de dood op ons zal wachten

misschien kunnen alle lijken, stiekem naar ons kijken

Ik koos voor paarse kleuren om je omgeving op te beuren

zo ging je soms gekleed, dat is wat ik van je weet

Misschien hield je niet van bloemen, misschien hield je niet van paars

van rappen hield je wel, maar dat gaat niet meer helaas

Misschien rap je op dit moment wel keihard in mijn oor

ik kan alleen maar zeggen, dat ik het jammervol niet hoor

dat ik niet weet wat te zeggen, dat ik niet weet hoe te staan

en dat ik ook niet uit kan leggen, hoe die dingen gaan

Ik schiet steeds een woord te kort, maar laat geen letter onbeschreven

omdat jij per ONGELUK verdween uit ieders leven

Lieve Pierre, ik zal je missen (net als al die mensen die ik net zag)

Schieten woorden te kort of blijft geen blad onbeschreven

als een veel te jonge jongen weg wordt gerukt uit het leven

ik weet niet wat te zeggen of zeg weer juist te veel

tussen al die drommen mensen waarmee ik liefde voor jou deel

Enkel die blikken in die ogen, maken mij hart zeer zwaar bewogen

een hand met ‘zeer gecondoleerd’ klinkt gelijk goed, maar ook verkeerd

Ik wil blijven, maar toch niet, ik kan het niet bevatten

blijf ik hier bij dit verdriet of pak ik de kuierlatten

Ik wentel nog eens rond, drink mijn tranen in mijn thee

ik vraag me af wat je voelde, want dat gevoel kreeg ik niet mee

Ik kijk naar waar je ligt, maar ik herken je niet meer, nee

de dood maakt je niet knapper, maar dat was al bekend

gelukkig was je levend wel een hele knappe vent

ambitieus, sociaal bewogen, oprecht, geen woord gelogen,

zag ik jou heel erg graag en nu die klomp in mijn maag

Ik ben er nog steeds niet achter, wat na de dood op ons zal wachten

misschien kunnen alle lijken, stiekem naar ons kijken

Ik koos voor paarse kleuren om je omgeving op te beuren

zo ging je soms gekleed, dat is wat ik van je weet

Misschien hield je niet van bloemen, misschien hield je niet van paars

van rappen hield je wel, maar dat gaat niet meer helaas

Misschien rap je op dit moment wel keihard in mijn oor

ik kan alleen maar zeggen, dat ik het jammervol niet hoor

dat ik niet weet wat te zeggen, dat ik niet weet hoe te staan

en dat ik ook niet uit kan leggen, hoe die dingen gaan

Ik schiet steeds een woord te kort, maar laat geen letter onbeschreven

omdat jij per ONGELUK verdween uit ieders leven

Lieve Pierre, ik zal je missen (net als al die mensen die ik net zag)

Vriendschap, het zou iets heel moois moeten zijn. De titel hierboven, heel bot gekozen, kan een stelling genoemd worden, maar soms durf ik keihard te zeggen, dat dit de waarheid is. Daar ga ik met mijn meer dan 300 hyves-vrienden. Nee, zeg ik dan, dat zijn niet allemaal vrienden, dat is gewoon mijn netwerk en daar maak ik gebruik van op de momenten dat ik het nodig heb. Ik denk dat de meeste mensen zo werken, als mensen je nodig hebben, weten ze je te vinden. Een dienst zorgt dan vaak weer voor een wederdienst. Daarom is waarschijnlijk ook dat fijne spreekwoord de wereld in gekomen: Beter een goede buur, dan een verre vriend! Want als ik me eens een avondje erg klote voel, een beetje eenzaam en mijn ei graag kwijt wil, waar is dan die vriend?

Ik geloof in die zin weer wat meer in familie, die zitten willens en wetens aan je vast. Maar in sommige gevallen zal dat ook niet baten. Dan bel je op en krijg je de voicemail of is een ieder gewoon heel erg druk met zijn eigen leven…of iedereen ligt al in bed…en daar ga je met je ei.

Een echte beste vriend(in) heb ik eigenlijk maar heel even gehad. Van mijn derde tot en met mijn twaalfde speelde ik met Saskia. Met haar deelde ik lief en leed en als we ruzie hadden, hadden we een groot probleem, want voor andere vriendinnetjes moesten we toch echt een stuk verder fietsen. Dus dan maar weer goed maken he. Sas was een goede buur! Maar toen wij beiden naar andere scholen gingen en ik verhuisde, is de vriendschap zoals die was veranderd en veranderde mijn vriendin in een kennis, zo zijn vele vrienden in kennissen veranderd en soms heb je weer wat meer contact met die en dan weer met die.

Ik heb geen vrienden, durf ik te zeggen, maar ik heb wel een heel groot netwerk. Een heel gevarieerd netwerk, wat mij ook heel gelukkig maakt. Dat het geen vrienden zijn, maakt ze niet minder belangrijk. Het zijn stuk voor stuk hele bijzondere mensen, waar ik allemaal een klein verhaaltje of misschien wel meer mee deel. Allemaal bij elkaar zijn ze een soort dagboek geworden. Als iedereen zijn of haar verhaal over Edith zou vertellen, dan zou iedereen zich misschien ook verbazen of juist niet. Al deze mensen in het netwerk maken mij compleet.

Vroeger schreef ik in een dagboek, ik heb er zeker een stuk of tien nog liggen. Nu schrijf ik nu en dan een blog en geef ik een klein stukje bloot, maar al die puzzelstukjes in mijn netwerk zullen waarschijnlijk nooit bij elkaar komen. Misschien kan ik daarom soms in mijzelf roepen: "Niemand begrijpt mij, zoals ik mij begrijp". En dan troost ik mezelf maar weer met een blog, een kop thee en daarna kijken naar de niet real life- ellende van As the World turns.

Straks rustig slapen en morgen leven we er weer op los met een aantal mooie mensen uit mijn netwerk!

Vriendschap, het zou iets heel moois moeten zijn. De titel hierboven, heel bot gekozen, kan een stelling genoemd worden, maar soms durf ik keihard te zeggen, dat dit de waarheid is. Daar ga ik met mijn meer dan 300 hyves-vrienden. Nee, zeg ik dan, dat zijn niet allemaal vrienden, dat is gewoon mijn netwerk en daar maak ik gebruik van op de momenten dat ik het nodig heb. Ik denk dat de meeste mensen zo werken, als mensen je nodig hebben, weten ze je te vinden. Een dienst zorgt dan vaak weer voor een wederdienst. Daarom is waarschijnlijk ook dat fijne spreekwoord de wereld in gekomen: Beter een goede buur, dan een verre vriend! Want als ik me eens een avondje erg klote voel, een beetje eenzaam en mijn ei graag kwijt wil, waar is dan die vriend?

Ik geloof in die zin weer wat meer in familie, die zitten willens en wetens aan je vast. Maar in sommige gevallen zal dat ook niet baten. Dan bel je op en krijg je de voicemail of is een ieder gewoon heel erg druk met zijn eigen leven…of iedereen ligt al in bed…en daar ga je met je ei.

Een echte beste vriend(in) heb ik eigenlijk maar heel even gehad. Van mijn derde tot en met mijn twaalfde speelde ik met Saskia. Met haar deelde ik lief en leed en als we ruzie hadden, hadden we een groot probleem, want voor andere vriendinnetjes moesten we toch echt een stuk verder fietsen. Dus dan maar weer goed maken he. Sas was een goede buur! Maar toen wij beiden naar andere scholen gingen en ik verhuisde, is de vriendschap zoals die was veranderd en veranderde mijn vriendin in een kennis, zo zijn vele vrienden in kennissen veranderd en soms heb je weer wat meer contact met die en dan weer met die.

Ik heb geen vrienden, durf ik te zeggen, maar ik heb wel een heel groot netwerk. Een heel gevarieerd netwerk, wat mij ook heel gelukkig maakt. Dat het geen vrienden zijn, maakt ze niet minder belangrijk. Het zijn stuk voor stuk hele bijzondere mensen, waar ik allemaal een klein verhaaltje of misschien wel meer mee deel. Allemaal bij elkaar zijn ze een soort dagboek geworden. Als iedereen zijn of haar verhaal over Edith zou vertellen, dan zou iedereen zich misschien ook verbazen of juist niet. Al deze mensen in het netwerk maken mij compleet.

Vroeger schreef ik in een dagboek, ik heb er zeker een stuk of tien nog liggen. Nu schrijf ik nu en dan een blog en geef ik een klein stukje bloot, maar al die puzzelstukjes in mijn netwerk zullen waarschijnlijk nooit bij elkaar komen. Misschien kan ik daarom soms in mijzelf roepen: "Niemand begrijpt mij, zoals ik mij begrijp". En dan troost ik mezelf maar weer met een blog, een kop thee en daarna kijken naar de niet real life- ellende van As the World turns.

Straks rustig slapen en morgen leven we er weer op los met een aantal mooie mensen uit mijn netwerk!

Je moet de dingen in perspektief leren zien…Dingen met elkaar vergelijken en bedenken, wat is er nu erger. Een vliegtuig wat neerstort met een heleboel doden of een ongeluk met een auto, waar alle betrokkenen ongedeerd bij weg lopen.

Als iemand op jonge leeftijd overlijdt, moet je voor jezelf nagaan, dat je blij moet zijn, dat je het leven hebt. Als iemand voor zijn leven lang een ziekte heeft zoals MS, wat stelt dan dat griepje of dat flauw vallen nog voor. En zo blijf je dingen altijd maar vergelijken. En als je op die manier de zaken bekijkt, dan ben je natuurlijk altijd gelukkig.

Vandaag was ik wederom ontzettend gelukkig. Ik ben zojuist, toen ik met de auto voor het stoplicht stond te wachten met 50 km per uur in mijn achterkant geramd. Zomaar vanuit het niks. Ik wist niet wat me overkwam. En ik leef en ben vooralsnog gewoon ongedeerd.

We zijn inmiddels alweer zo’n anderhalf uur verder en ik begin mijn handen te voelen, mijn knixebn, mijn rug, mijn nek.. De auto is stuk (dus alweer), best wel flink…Wat wil je met zo’n klap…Ik weet niet waar mijn handen zijn gegaan, ik kan me niet meer herinneren, dat ik mijn gordel los maakte. Ik ben de auto uit gestapt en heb geroepen: God kanonnen, ik schrik me dood. Allemaal behulpzame mensen met de vraag: hoe gaat het? (wat is de wereld toch mooi).

Geen idee wat er gebeurt is, waar mijn handen zijn gegaan, waar mijn knixebn. Alles startte met snelheid en in slow motion begon tot mij door te dringen wat er gebeurd was. Een auto achter mij compleet in de kreukels. Ik heb nog even gedacht, dat die mevrouw dood was…Ze bewoog niet…Maar dat was de airbag. Niks aan de hand met mevrouw oud fossiel…die God weet waarom…niet geremd heeft voor het stoplicht en met haar 70 of misschien wel 80 jaar, ook zo’n ongelooflijke klap overleeft (engeltje op haar schouder?).

Waarom stoppen die handen nou niet met trillen, waarom gaat die spanning nou niet uit mijn lijf. Ik heb toch geluk gehad. It was my lucky day! Waarom heb ik vandaag nou niet die loten gekocht bij de Primera?

Mijn rit naar Utrecht en omgeving van vandaag ging dus niet meer door… Morgen nog een auditie. Ik hoop dat ik me morgen goed voel…en dat de huisarts niks engs constateert…O wat kom ik nu graag weer in het ritme van alle dag. Want als alles gewoon gaat zoals het gaat en ik de alledaagse dingen kan doen, dan is er niks aan de hand. Ja, ik zie alles weer in het juiste perspektief…

Je moet de dingen in perspektief leren zien…Dingen met elkaar vergelijken en bedenken, wat is er nu erger. Een vliegtuig wat neerstort met een heleboel doden of een ongeluk met een auto, waar alle betrokkenen ongedeerd bij weg lopen.

Als iemand op jonge leeftijd overlijdt, moet je voor jezelf nagaan, dat je blij moet zijn, dat je het leven hebt. Als iemand voor zijn leven lang een ziekte heeft zoals MS, wat stelt dan dat griepje of dat flauw vallen nog voor. En zo blijf je dingen altijd maar vergelijken. En als je op die manier de zaken bekijkt, dan ben je natuurlijk altijd gelukkig.

Vandaag was ik wederom ontzettend gelukkig. Ik ben zojuist, toen ik met de auto voor het stoplicht stond te wachten met 50 km per uur in mijn achterkant geramd. Zomaar vanuit het niks. Ik wist niet wat me overkwam. En ik leef en ben vooralsnog gewoon ongedeerd.

We zijn inmiddels alweer zo’n anderhalf uur verder en ik begin mijn handen te voelen, mijn knixebn, mijn rug, mijn nek.. De auto is stuk (dus alweer), best wel flink…Wat wil je met zo’n klap…Ik weet niet waar mijn handen zijn gegaan, ik kan me niet meer herinneren, dat ik mijn gordel los maakte. Ik ben de auto uit gestapt en heb geroepen: God kanonnen, ik schrik me dood. Allemaal behulpzame mensen met de vraag: hoe gaat het? (wat is de wereld toch mooi).

Geen idee wat er gebeurt is, waar mijn handen zijn gegaan, waar mijn knixebn. Alles startte met snelheid en in slow motion begon tot mij door te dringen wat er gebeurd was. Een auto achter mij compleet in de kreukels. Ik heb nog even gedacht, dat die mevrouw dood was…Ze bewoog niet…Maar dat was de airbag. Niks aan de hand met mevrouw oud fossiel…die God weet waarom…niet geremd heeft voor het stoplicht en met haar 70 of misschien wel 80 jaar, ook zo’n ongelooflijke klap overleeft (engeltje op haar schouder?).

Waarom stoppen die handen nou niet met trillen, waarom gaat die spanning nou niet uit mijn lijf. Ik heb toch geluk gehad. It was my lucky day! Waarom heb ik vandaag nou niet die loten gekocht bij de Primera?

Mijn rit naar Utrecht en omgeving van vandaag ging dus niet meer door… Morgen nog een auditie. Ik hoop dat ik me morgen goed voel…en dat de huisarts niks engs constateert…O wat kom ik nu graag weer in het ritme van alle dag. Want als alles gewoon gaat zoals het gaat en ik de alledaagse dingen kan doen, dan is er niks aan de hand. Ja, ik zie alles weer in het juiste perspektief…

Je moet de dingen in perspektief leren zien…Dingen met elkaar vergelijken en bedenken, wat is er nu erger. Een vliegtuig wat neerstort met een heleboel doden of een ongeluk met een auto, waar alle betrokkenen ongedeerd bij weg lopen.

Als iemand op jonge leeftijd overlijdt, moet je voor jezelf nagaan, dat je blij moet zijn, dat je het leven hebt. Als iemand voor zijn leven lang een ziekte heeft zoals MS, wat stelt dan dat griepje of dat flauw vallen nog voor. En zo blijf je dingen altijd maar vergelijken. En als je op die manier de zaken bekijkt, dan ben je natuurlijk altijd gelukkig.

Vandaag was ik wederom ontzettend gelukkig. Ik ben zojuist, toen ik met de auto voor het stoplicht stond te wachten met 50 km per uur in mijn achterkant geramd. Zomaar vanuit het niks. Ik wist niet wat me overkwam. En ik leef en ben vooralsnog gewoon ongedeerd.

We zijn inmiddels alweer zo’n anderhalf uur verder en ik begin mijn handen te voelen, mijn knixc3xabn, mijn rug, mijn nek.. De auto is stuk (dus alweer), best wel flink…Wat wil je met zo’n klap…Ik weet niet waar mijn handen zijn gegaan, ik kan me niet meer herinneren, dat ik mijn gordel los maakte. Ik ben de auto uit gestapt en heb geroepen: God kanonnen, ik schrik me dood. Allemaal behulpzame mensen met de vraag: hoe gaat het? (wat is de wereld toch mooi).

Geen idee wat er gebeurt is, waar mijn handen zijn gegaan, waar mijn knixc3xabn. Alles startte met snelheid en in slow motion begon tot mij door te dringen wat er gebeurd was. Een auto achter mij compleet in de kreukels. Ik heb nog even gedacht, dat die mevrouw dood was…Ze bewoog niet…Maar dat was de airbag. Niks aan de hand met mevrouw oud fossiel…die God weet waarom…niet geremd heeft voor het stoplicht en met haar 70 of misschien wel 80 jaar, ook zo’n ongelooflijke klap overleeft (engeltje op haar schouder?).

Waarom stoppen die handen nou niet met trillen, waarom gaat die spanning nou niet uit mijn lijf. Ik heb toch geluk gehad. It was my lucky day! Waarom heb ik vandaag nou niet die loten gekocht bij de Primera?

Mijn rit naar Utrecht en omgeving van vandaag ging dus niet meer door… Morgen nog een auditie. Ik hoop dat ik me morgen goed voel…en dat de huisarts niks engs constateert…O wat kom ik nu graag weer in het ritme van alle dag. Want als alles gewoon gaat zoals het gaat en ik de alledaagse dingen kan doen, dan is er niks aan de hand. Ja, ik zie alles weer in het juiste perspektief…